പ്രണയദാഹി

പ്രണയദാഹി''

ഒരുവൻ തന്റെ ;മൊബൈലിൽ  ,

ഞെക്കി 

അവളോട് പറഞ്ഞു .

എനിക്ക് തന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് ...

അധികമൊന്നുമായിരുന്നില്ല ആ 

സൗഹൃദത്തിനെന്നാൽ 

ഒരു ബ്ലോക്ക് ...

ചിന്തകൾക്കൊടുവിൽ 

പിന്നെയൊരൺബ്ലോക്ക് !!!

വൈകിയില്ല _ 

അവളിൽ പ്രണയം ;

പൂക്കാൻ തുടങ്ങി ...

പൂത്തു , തളിർത്തു .

കാലദേശത്തിന്നതിർത്തി ,

പങ്കിടാൻ അവൾ അവനോ -

ടൊപ്പമിറങ്ങിയതോർത്തവൾ....

കാലം കടന്നു ...

ദിനരാത്രങ്ങളിൽ ..

ഒരു കിടക്കയിൽ ?

അവൻ അവളെ   നുകരവേ ...

ജീവിതകഥപറയാൻ ഒരുപിടി ,

കിനാക്കളുമായി അവൾ ഓർത്തതിങ്ങനെ,,

അടരുവാൻ വയ്യ നിന്നെ  ,

അവിടെ ചിറകറ്റുവീണത- 

വളുടെ  കിനാക്കളായിരുന്നു.....

സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു ...

അവന്റെ ദാഹം 

തീർന്നൊരുനാളവൻ , അവ-

ളോടായി ഇങ്ങനെ മൊഴിയവെ...

'ഇനിയില്ല ജീവിതനൗകയിൽ നീ '  !!!

ഒരു  തുണ്ടു കയറിൽ ,

തൂങ്ങിനിൽക്കുന്നതവൻ 

തൻ മൊബൈലിൽ 

ഞെക്കി 

ഡിലീറ്റ് ചെയ്തു .

തിരികെ നടന്നു .

മറ്റൊരുവളോടായി മൊഴിഞ്ഞു .

"എനിക്ക് തന്നോടിഷ്ടമാണെന്ന് തോന്നുന്നു . "

കഷ്ടം 

കാലമേ ...

--വിശാഖ് മൂഴിക്കൽ --

nb :ആരെയും ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടല്ല ഇത് 

പക്ഷെ ചിലതെല്ലാം കാണുമ്പോൾ ,

ചിലതെല്ലാം കേൾക്കുമ്പോൾ ...

എഴുതാതിരിക്കാൻ വയ്യെനിക്ക് .

അവളോടും അവനോടുമായൊരു വാക്ക് ...

അരുത് ഒരുനാൾ നിങ്ങളും 

തിരിച്ചറിവ്

തിരിച്ചറിവ് 

ആ കുഞ്ഞു കിളിയപ്പോഴും 
തന്റെ പ്രതിബിംബത്തിൽ 
കൊത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു ...

മനുഷ്യന്  രസകരമായ ഒന്നായിരുന്നു 
ആ പ്രവൃത്തിയെങ്കിലും !!!
തലയിൽ ഇത്തിരിയുള്ളവന്റെ 
ചിന്താധാരകൾ തമ്മിൽ 
ഇപ്പോഴും കലഹം തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ഞാൻ ചോദിച്ചു 
       കിളിയെ ,  
എന്ത് വിഡ്ഢിത്തമാണ് നീ കാണിക്കുന്നത് 
അവൻ എന്നെ കണ്ട ഭാവം നടിച്ചില്ല
അവൻ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു.
തിരിച്ചവനെന്നോട് ചോദിച്ചു 
നീയെങ്ങനെയായിരുന്നു ?

സ്തബ്തനായി നിന്ന എനിക്ക്  
തലപുകക്കാനുതകുന്ന ,
വാക്യ ശകലങ്ങളായിരുന്നു അത് .

പണ്ട് ഞാനും എന്റെ 
പ്രതിബിംബം ജലത്തിൽ കണ്ടിരിക്കണം... 

ഞാനും അതിനെ ദ്രോഹിച്ചിരുന്നിരിക്കണം...

എനിക്കവനെ കൊല്ലാൻ ദാഹിച്ചിരുന്നു...

തിരിച്ചറിവ് വലിയ പാഠമാണ്,
തിരിച്ചറിവ് നഷ്ടപ്പെട്ടവർക്ക് 
അതെന്നെ പഠിപ്പിച്ചു ....

ഹേ , തിരിച്ചറിവ് നഷ്ടപ്പെട്ട സമൂഹമേ ...

എൻ ലോകം ഇപ്പോഴും ഇരുണ്ടുകിടക്കുകയാണെന്ന് .!!!

                      --വിശാഖ് മൂഴിക്കൽ-- 

ജീവിത പാത

ജീവിത പാത 

<<<< യാത്രയാണ് ജീവിതം ,
ചിലപ്പോൾ നീണ്ട യാത്ര...
ചിലപ്പോൾ ദൈർഖ്യം കുറഞ്ഞവ . 
ആ യാത്രയുടെ തുടക്കത്തിലാണ്
ഞാൻ റോക്കറ്റിനെ പരിചയപ്പെട്ടത് !!!
ആ കാലത്ത് ദിവസവും
ഞാൻ
മാനത്തേക്ക് നോക്കാറുണ്ടായിരുന്നു ...
റോക്കറ്റിന്റെ യാത്രയിൽ അവശേഷിക്കുന്ന
ആ വെള്ള പുകപടലം
അധിക സമയം നീണ്ടുനിന്നില്ല...

കുറച്ചു നാൾ ആ യാത്ര നീണ്ടപ്പോൾ
മറ്റൊരാളെ ഞാൻ പരിചയപ്പെട്ടു .
റോഡുപണിയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന 
ഒരു കൂട്ടുകാരൻ റോഡ് റോളർ
ഞാൻ അവനെ സ്നേഹത്തോടെ 
എഞ്ചിൻ എന്ന് വിളിച്ചു
ആ കാലത്ത് ഞാൻ എന്നും ...
ആ കറുത്ത റോഡിലേക്ക് നോക്കാറുണ്ടായിരുന്നു 
എഞ്ചിന്റെ യാത്രയിൽ അവശേഷിക്കുന്ന 
ആ വെള്ള പാത
അധിക ദിവസം നീണ്ടു നിന്നില്ല .

എൻ യാത്ര നീളുകയാണ് ......
ഞാനിടക്ക് മറ്റൊരാളെ പരിചയപ്പെട്ടു
അവളിൽ ഞാനെന്റെ പ്രതിബിംബം കണ്ടു 
ആ കാലത്ത്  ഞാൻ എന്നും 
എൻ പ്രതിബിംബത്തിലേക്ക് 
നോക്കാറുണ്ടായിരുന്നു ...
വൈകി ഞാൻ എന്നെ തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു എന്നിൽ
ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയ
 പാതകൾ 
മറ്റൊരാളിൽ ഞാനുണ്ടാക്കിയ
 പാതകൾ

എന്നിൽ പുഴുവരിച്ചാലും !
 നീണ്ടുനിന്നോളുമെന്നും
വിസ്മരിച്ചീടുവാൻ  വാക്കുകളില്ല
 തൂലിക ചലിപ്പിക്കുവാൻ പുസ്തകത്താളുകളും
ഈ യാത്ര അവസാനിക്കുന്നില്ല...
 ഓർമ്മകൾ ബാക്കി വച്ച് .......>>>>>

                                                                --വിശാഖ് മൂഴിക്കൽ--                

ആ പാതയിൽ 

                                                                         

യാത്രാമൊഴി

യാത്രാമൊഴി 

ഇത് എന്റേതല്ല
പക്ഷെ എന്റേതായിരുന്നു ....
അടർന്നു വീണിട്ടും
അടർന്നു വീഴാതെ ,
എന്നിൽ സുഗന്ധം
ഇപ്പോഴും പരത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന
ഒരു പെൺ പൂവിന്റെ
ഹൃദയ വാക്യങ്ങൾ .....

അവളുടെ നിരന്തര അഭ്യർത്ഥന മാനിച്ചുകൊണ്ട് ....

---------------------------------------------------------------------------------------

വേർ പിരിഞ്ഞു പോവുകയായ് നാം 

ഈ കാണുന്ന ജീവിതമാം വയൽ വരമ്പിലൂടെ ....

താളം തെറ്റിയ രാഗങ്ങൾ ചുറ്റും മുഴങ്ങുന്ന 

ഏകാന്തത നമ്മളിൽ ശൂന്യത സൃഷ്ടിക്കുന്നു .

ഇത്ര നാളും  നാം ഒന്നായിരുന്നു നീ എന്നിൽ 

സ്വപ്നങ്ങളുടെ  ആയിരം ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചു 

ഞാനതിൽ മനോഹരമാം നിറങ്ങൾ തേച്ചു .

എന്റെ മനസ്സിൽ നീ ഒരായിരം മോഹങ്ങൾ നിറച്ചു .

ഞാനവയെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ താലോലിച്ചു .

ആദ്യം കണ്ടനാൾ മുതൽ നീയെൻ 

മനസ്സിൽ മുത്തം തന്നുണർത്തിയതെന്തിന് ?

സ്നേഹിച്ചു പോയ് ഞാനറിയാതെ -

' പിരിയുവാൻ വയ്യ ' ഞാൻ അവശനായ്  മുത്തേ 

അന്നു നിൻ  കണ്ണിൽ മുത്തിയപ്പോൾ 

അന്നു നിൻ കണ്ണിൽ വിടർന്ന പ്രതീക്ഷകൾ 

ഇന്നൊരു കണ്ണുനീർ നൊമ്പരമാകവേ ...

നിന്റെ കണ്ണിലെ നീലിമയിൽ ഞാൻ ലയിച്ചു ...

നിന്റെ വദനത്തിൽ പൊടിഞ്ഞ മുത്തുകൾ 

ഞാനിങ്ങു മുത്തിയെടുത്തു 

നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഞാൻ താരാട്ടു കേട്ടു 

നിന്റെ മാറോട് എന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ചപ്പോൾ 

അധികദൂരമില്ല നമുക്കിനി യാത്ര ചെയ്യുവാൻ 

ഒരു വിളിപ്പാടകലെ ആ വരമ്പുകൾ കാണാം 

ഈ അന്ത്യ നിമിഷത്തിൽ നിനക്ക് തരുവാൻ

എനിക്കീ വിരഹമൊഴി മാത്രം 

ഇനി നിനക്കായ് മാത്രമൊരു ലോകം കിടപ്പൂ ....

എനിക്കീ സന്ധ്യാ വേളയിൽ വിരഹവും നിലാവും മാത്രം 

നേരുന്നു ഞാൻ എൻ തോഴാ നിനക്കീ സന്ധ്യയിൽ 

വീണ്ടുമൊരു വിരഹാർദ്ര " യാത്രാമൊഴി "
          
           --വിശാഖ് മൂഴിക്കൽ--

വിശാഖ്  എം 

ഒരു പൊതി'ച്ചോറ്'

ഒരു പൊതി'ച്ചോറ്'

ഇന്ന് സ്കൂളിൽ കുട്ടികൾ കുറവാണ്.
വെയിലിൻറെ തീക്ഷ്ണത ഈ വരാന്തയിലും ഓടിക്കളിക്കുന്നു. ബെല്ലിന്റെ മുഴക്കത്തിനായി  കാതോർക്കുന്ന കുരുന്നുകളുടെ കർണ്ണപടങ്ങളിലേക്ക് മധുരഗീതം ആയിരുന്നു ആ ബെൽ നാദം....

കൈകഴുകാൻ ഓടിപ്പോകുന്ന ഒരുവൾ എൻറെ പക്കൽ വന്നു,
എന്താ കുട്ടി ? എന്ന് ചോദിക്കും മുമ്പേ !!!

"ഉമ്മി ഉണ്ടാക്കിത്തന്നതാ  ഈ പാത്രത്തിൽ"... അവൾ വീണ്ടും ഓട്ടമായിരുന്നു. ഓട്ടത്തിനിടയിൽ ഒരു കുഞ്ഞു കല്ലിൽ തട്ടി അവളുടെ കരങ്ങളിൽ നിന്ന് ആ "പൊതിച്ചോറ്" താഴെവീണു.
തിരികെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ആ പൈതൽ ഉമ്മച്ചി ഉണ്ടാക്കിയതാ ...

സാരല്ല കൂട്ടുകാരോട് പറഞ്ഞു ഞാൻ വാങ്ങിത്തരാം ഇത്തിരി ചോറ് .
ഞാൻ അവളോട് പറഞ്ഞു ..
മണ്ണു പറ്റി ഇനി ഞാൻ തിന്നില്ല. 
വീണ്ടും തിരികെ ഓടി... ഞാൻ വീണ്ടും വരാന്തയിലേക്ക് കൺ  തുറന്നപ്പോൾ എവിടെനിന്നോ... 

അതേ  "കൂരിരുട്ടിൻ കിടാത്തി" 

ഒരിത്തിരി ചോറ് കൊക്കിലേന്തി  പറന്നകന്നു. കുറച്ചുനേരം ഞാനതിനെ നിരീക്ഷിച്ചു... സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി... ഇത്തിരി പോലും തിന്നാതെ അവൾ ആ ചോറ്  കൊക്കിൽ ആക്കി പറന്നു. ഞാൻ ആ  അമ്മയുടെ കൂടെ ഓടി... അവൾ പറന്നിറങ്ങിയത് വിദ്യാലയത്തിലെ മതിലിനു സമീപത്തെ ബദാം മരക്കൊമ്പിൽ ആയിരുന്നു. അവിടെ ഒരാൾ ആ  അമ്മയെയും കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചോര ഉണങ്ങാത്ത ചുണ്ടുകളുമായി ഒരു കറുമ്പി അല്ല കുറുമ്പി... കുറുമ്പു മാറാത്ത ഒരു കുട്ടി ഓരോ വറ്റു കഴിയുമ്പോഴും അതിൻ്റെ  അമ്മ എന്തിനോ ഉള്ള  പാച്ചിലിലായിരുന്നു. തിരികെ വന്നപ്പോൾ ആ മണ്ണിൽ വറ്റുകളില്ലായിരുന്നു . മനസാക്ഷി വിരൽചൂണ്ടി എന്നോട് ചോദിച്ചു.

ഞാൻ മനുഷ്യനോ അതോ മൃഗമോ 
അതേ, ആ "ഒരു പൊതിച്ചോറ്" അവിടെ വീണത് ആ കുഞ്ഞിന് വേണ്ടിയാണ്.

അവർ ആണ് ഈ മണ്ണിൻറ്റെ അവകാശികൾ ..!!!

അതേ, വിശപ്പുണ്ടെങ്കിൽ എന്തിനും നല്ല സ്വാദാണ്!!!

                               --വിശാഖ് മൂഴിക്കൽ--

വിശാഖ് എം 

കുയ്യാമ്മ

കുയ്യാമ്മ

ഞാൻ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അവനെ 

ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.

 വിദ്യാലയത്തിലെ ഏറ്റവും 

ചെറിയ കുട്ടി അവനായിരുന്നു ..

അതിനെ കുറുമ്പും കളികളും 

അവനിൽ പ്രകടമാണ്.

 ഒരുദിവസം അവനിൽ 

ഒരു പ്രത്യേകത ഞാൻ കണ്ടു...

ഒരു മൂലയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന

അവൻറെ അടുത്ത് ഞാനെത്തി 

എന്താണ് നീ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുന്നത് 

അവൻ അവൻറെ കൈനീട്ടി പറഞ്ഞു 

"കുയ്യാമ്മ"

പേര് തിരുത്താൻ 

എനിക്ക് മനസ്സുവന്നില്ല 

കാരണം പലതും നഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന 

ഈ കാലത്ത് 

കുറേ കാലത്തിനു ശേഷമാണ് 

ഞാൻ ആ  ജീവിയെ കണ്ടത് ...

വൈകി ഞാനും തിരിച്ചറിഞ്ഞു

 ഞാനും നഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്....

സഞ്ചാരി

സഞ്ചാരി

പെറ്റു വീണപ്പോൾ ഒന്നും
ഞാൻ കൊണ്ട് വന്നിട്ടില്ലായിരുന്നു...
ഈ മണ്ണ് വിടുമ്പോഴും
ഇത്തിരി മണ്ണ് മാത്രം മതിയെനിക്ക്

പക്ഷെ ചിലതെല്ലാം എന്നിൽ വേണം
ചില അനുഭവങ്ങൾ
അതിനു വേണ്ടിയുള്ള യാത്രയിലായിരുന്നു
ഞാൻ
ജനിച്ചു ഞാൻ
ഇനി എനിക്ക് വേണ്ടത് മരണമാണ്
കാലം അതെന്നിൽ കൊണ്ട് തരൂ....
പിന്നെ ആരെയാ പേടിക്കേണ്ടത്
അതൊന്നേയുള്ളൂ
മനുഷ്യാ നീ

ഇതെന്റെ ലോകമാണ്
ഇവിടെ എനിക്കായി ചിലത്
കാത്തു വച്ചിട്ടുണ്ട്...

അത് ഞാൻ എടുത്തിട്ടെ പോകൂ
എന്റെ അനുഭവങ്ങൾ
എനിക്കുള്ളതാണ് പെണ്ണേ
ഇതെന്റെ ലോകമാണ്
എന്റെ ജീവിതം
എന്റെ
എല്ലാം എന്റേത്......

എന്റെ എന്നിൽ നിലനിൽക്കാൻ
അതിൽ എന്റെ ചിന്തകൾ മാത്രം
എന്റെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ
പാളിച്ചകൾ
സഞ്ചാരി കുറെ ഉണ്ട് ദൂരം.....
IT is NOT EDITable

ഞാൻ

ഞാൻ

വരഞ്ഞു

തീർന്നിരുന്നു,അതറിഞ്ഞില്ല!!

ഏറെ വൈകി

തിരിച്ചറിഞ്ഞു,,

ഞാനായിരുന്നു

ആ കുഞ്ഞിപ്പെൻസിൽ

                    ~വിശാഖ് മൂഴിക്കൽ~